Haar buik die lichtjes over haar broek heen hangt. Door haar t-shirt, zie je de bh -bandjes die drukken in het vet op haar bovenrug. Haar heupen, billen en bovenbenen hebben iets weg van een reliëfgebied. Gaaf is het niet. Niet zoals ze het zou willen. Net boven haar knieën zijn dikke aders zichtbaar, dwars door haar licht getinte huid heen. Waarschijnlijk door overbelasting vanwege haar overgewicht. Haar bovenbenen staan strak tegen elkaar gedrukt, wat doet vermoeden dat lopen niet meer zo comfortabel is. In de zomer moet ze creatieve manieren bedenken om rokjes aan te kunnen trekken, zonder dat de binnenkant van haar dijen bedekt raken met pijnlijk rode plekken. Wanneer je haar ziet opstaan van de bank, zou je niet denken dat ze pas in de 20 is. De pijn die simultaan in haar rug, knieën, enkels en zelfs onder haar voeten naar boven komt, is normaal geworden.

Winkelen doet ze niet graag. Inmiddels is haar kledingmaat niet meer te vinden in “gewone” winkels. Meestal eindigt ze ergens bij een winkel voor mensen met grote maten, waar ze haar kleding moet kiezen op basis van budget en beschikbare maten. Ze koopt precies wat ze nodig heeft om even mee verder te kunnen, zoekt naar een plek om wat te eten en keert terug naar huis. Dit soort momenten deprimeren haar het meest. Op zoek naar kleding of één of andere manier om zich op een mooie manier te presenteren. Het lijkt allemaal toch uitzichtloos. ‘Als ik mijn maat al vind, zit het toch niet mooi aan mijn lichaam’, denkt ze. De passie voor mode en uiterlijke verzorging, die vrouwen van haar leeftijd meestal laten zien, voelt zij niet.

Het veiligst voelt ze zich thuis, op de bank, in loszittende kleding, met een deken over zich heen. En dan het liefst met genoeg lekkers in huis om een gevoel van genot te ervaren. Dit gedrag gaat ver terug. Daar staat ze soms wel even bij stil. Ze is een denker en reflecteert graag op zichzelf. Eén ding is haar duidelijk: ‘wat de wereld om mij heen nu ziet, dat is niet wie ik echt ben’. Ze heeft zoveel passie voor het leven en zoveel dromen waar te maken. Het voelt alsof er een grote kloof is tussen wat zij echt wilt en wat haar dagelijkse realiteit is. Ze voelt zich gevangen in haar lichaam. Vooral omdat elke poging om het te veranderen, maar niet wilt slagen.

Dit moet anders Dat weet ze wel. Dat weet ze al lang. Ze probeert het ook wel. Dieetpogingen lopen als een rode draad door haar leven heen. Ze staat er niet te lang bij stil, maar waarschijnlijk is het een schouwspel voor de mensen om haar heen, hoe zij heen en weer gaat tussen perfecte diëten en losgeslagen eetpartijen. In haar binnenste is er een continue worsteling tussen het diep verlangen om slank en fit te zijn en de drang om te ontspanning die ze vindt in eten.

Natuurlijk heeft het eten naar hartewens totaal ongezonde vormen aangenomen in haar leven, maar hoe ze deze gewoontes moet breken, weet ze niet. Ze probeert het maar weer met een nieuw dieet, hopend dat ze het dit keer op wonderlijke wijze lang genoeg zal volhouden om voor altijd slank te worden. Elk nieuw dieet voelt als een wedstrijdje: ‘kijken wie het langst onder water kan blijven’. Uiteindelijk verlangen we toch weer terug naar de ontspanning van ons vertrouwde eetpatroon, want daar voelen we ons het prettigst bij. Niemand wilt zich te lang oncomfortabel voelen. En het voelt pas echt als een straf, wanneer iedereen om jou heen onbezorgd lijkt te kunnen eten, terwijl jij op je groene appel kauwt. Zonder dat je het wilt, vraag je je dan af: ‘hoe lang houd ik dit vol?’. Lekker eten voelt als een beloning. Het voelt als vrijheid. ‘Hoe lang ik mijn adem ook inhoud, uiteindelijk moet ik toch weer naar boven komen om naar adem te happen’.

Zij werd moe van het proberen en steeds weer falen. De teleurstelling in zichzelf, omdat ze blijkbaar gewoon niet genoeg wilskracht had om goed te kunnen afvallen. Na elke gefaalde poging, kostte het haar weer een tijdje om genoeg moed bij elkaar te rapen voor een volgende poging. Het was een cyclus die niet leek te willen breken. Zij was haar drang om te overeten gewoon niet de baas en zij voelde dat haar overgewicht en de onzekerheid die ze daardoor voelde, haar leven geen goed deed.

Zij… is inmiddels 37 kilo afgevallen en op zoveel vlakken niet meer dezelfde vrouw van een paar jaar geleden. Het begon allemaal met een grote wake up call. De comfort van haar bestaan, werd verstoord door een persoonlijke crisis. Er kwam in haar hart een roep om transformatie. Met alles wat ze in zich had, verlangde ze naar transformatie. Ze ontdekte een ongekende kracht in een onverdeeld hart. Een hart dat vastbesloten in een beslissing. Zolang je van binnen iets heel graag wilt, maar tegelijkertijd ook wilt vasthouden aan de levensstijl waar je comfortabel in bent, zul je altijd op en neer blijven gaan. Je zult de houding en de bereidheid moeten hebben van iemand die op een missie is. Is er een crisis voor nodig om dit te bereiken? Nee. Maar een crisis kan je wel heel goed de ogen openen voor de nodige verandering in je manier van leven. Zolang een mens comfortabel is, is hij geneigd om te blijven zoals hij is. Oncomfortabel worden op één of andere manier wekt vaak op tot de wil om je in te zetten voor verandering.

Er was een crisis voor nodig om haar in deze weightloss journey te lanceren. Een journey die nog steeds bezig is. De lessen die zij onderweg leert, zijn levensveranderd en zo waardevol. Zo leerde zij bijvoorbeeld dat oncomfortabel zijn voor een (relatief) korte periode, het waard is om een groter doel te bereiken. Als je bij je doel bent aangekomen, is al het ongemak dat je onderweg voelde vergeten pijn.

De stukjes van je leven, waar jij het helemaal niet (meer) voor het zeggen hebt, moet je beetje bij beetje terug te grijpen. Ik wil van eten genieten, maar niet erdoor overheerst worden. Dit is iets waar ik in moet groeien. Dit is een proces, waar ik in mag stappen, terwijl ik me zo levendig mogelijk een beeld van mijn toekomst visualiseer.

Het leven mag me niet overkomen. Als ik iets wil, zet ik mij daarvoor in, wat het mij ook kost. En als ik iets niet wil, dan duw ik het met al mijn kracht uit mijn weg, zodat ik vooruit kan op de weg naar mijn dromen. En soms heb je daar een beetje hulp bij nodig, maar ook dat is een teken van kracht: erbij halen wat je nodig hebt om te slagen, want niemand hoeft het alleen te doen.

Wat wil jij voor jezelf?

Leave a comment